شیندخت و بجنورد

خانه         يادداشت‌های روزانه         > بجنورد <         اشعار ترکی         آشپزخانه         فوتوبلاگ

5, 2015 12:30

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (5)

 

یوسف یوله دیشدئ. آقا شکرالله هرنمه چاقئردئ قولاق آسمه دئ یو گئددئ،کفاشله رئنگ بازار چه سئن نن داشلئ کو چه یه گئردئ یو ایتددئ.
سبا آخشم وخدی یوسف تاپئلدئ گین هنئزجخه له رئنگ لایئ نن و بازار چه نئنگ درزئ نن،خیابانئنگ چاکئن نن باش چکردئ. یوسف راست گئددئ کورسئ چه طرفه،اوتئرنده چئقئردئ: دادو سلام!دیکانئنگ ایچئ نن سه س گلدئ: سلام؛ دوننگ هایره قاشدئنگ،دورمه دئنگ ائشئتنگ نمه دیم؟! یوسف توردئ دیکان ایچئنه گئردئ. آقاشکرالله پاچالئنگ دالئ سئنده یئ دئ. دالئ سئنده دیوار دولئ یئدئ عطارلئقئنگ مجری سئ ننن. یوسف دئدئ : دادو !باغشله تلسودئم. آقا شکرالله :خیر اولسئن!تویئنگ تببنگ ده قالودئ؟یوسف: گئددئم بیرئ یه ایز ووریم؛مئنگ بئرسئن آی باشئنده ائککئ مئنگ آلسئن تامن بو آتئ آلیم. آقا شکرالله: هه... پس سن هنئز بوآتئنگ فکرئنئ باشئنگ نن چئخارتمددئرنگ؟ یوسف: یو دادو!سن که منئ تانینگ تابو آتئ اله گتئرمسم یاته بیلمیم! آقا شکرالله: ایندئ بی یئره یم یئ تئشدئنگ؟ یوسف : هه دادو. آقا شکرالله: یوسف!باخ منه! یوسف آقا شکرالله نئنگ احترامئنئ چوخ ساخلیردئ،وخدی یالان دیردئ باشرمسدئ اونئنگ گئزئنه یاخشئ باخسئن باش آششاقه تاشلیردئ ،اما آقا شکرالله اونئنگ الئنئ اوخودئ شوجته دئدئ ؛یوسف باخ منه! یوسف لابود باش گئتردئ اما باشرمدئ گئز اونئنگ گئزئنه تیک سئن ایزئنئ ائددئ آیرئ طرفه.

آقا شکرالله دئدئ: کئم پولئنئ اوته تاشله ددئ؟ یوسف: دادو سن نن قایم ائده بیلمیم ،قرار اولدئ نوزول ائدیم! آقا شکرالله: کئم ضامئنئنگ اولدئ ؟ یوسف: دادو هنئز که آلمددئرم،قرار اولدئ ایه بوگین ماملم اولدئ پولئنی او یئ تئرسئن،آتم وثیقه سئ اولسئن، اهه.... منئنگ جیرانم گلدئ،یوسف ائزئنئ دیکان نن دیزه تاشله دئ. آقا شکرالله شوشه نئنگ دالئسئ نن گئردئ بی زاده رخشئنگ ایستئنده ،چکمه ایاقئنده،سرداری اینئنده،دورگه بیر طرف لئ باشئنده؛آششاقه بازاردن آرام گلردئ،ائزئ نن دئدئ: عجب آتی دئ!یوسف حق با ،بو تازه تورن جوان بو ارغه یه حریف اولمس ! یوسف اوتئردئ کورسئچه نئنگ ایستئنده ،گئزئ نن آتئ ایستیردئ یوت سئن،وخدی بی زاده یئ تئشدئ کروانسره نئنگ آقزئنه یوسف یئرئ نن توردئ،آتئنگ گئنس آستئنده دوردئ سوره دئدئ: بی! اجازه بئ امتان ائدیم؟ بی دهنه نئ چکدئ،آت دوردئ،فررئلله دئ،دهنه نئ چینه دئ،بی دئدئ: امتان ائدینگ یا ساتن آلینگ؟ یوسف : ساتن آلیم. بی زاده: مئنگ آزراق اولمیه،نقد! یوسف: نقد! بی! قدمنگئ قوی گئز ایستئنده بیردیقه بورده اوتئ! کورسئچه نئ گئرساتدئ،ایپی دستمالئنئ چوخارتدئ ایستئنده سردئ . بی زاده آقئر ات ایستئ نن آششاقه گلدئ ،قمچی سئ الئنده یئ دئ. یوسف دستمال صاف ائددئ: بویئر بی بویئر بیردور ووریم گلیم قوللئقنگه،آی قوه چئ قلیان بئ بیئنگ قوللئقئنه!کاسبله دیکانله رئنئنگ ایلیئنه چخودئلن ،دللال له کروانسره دن دیزه گلودئلن،تام گئزله آته یو ایه سئنه یو یوسفه یئدئ.


یوسف راه افتاد. آقا شکرالله هرچه صداکرد گوش نداد و رفت از بازارچه ی کفاشها وارد کوچه ی سنگی شدو گم شد.
فردا غروب وقتی یوسف پیدایش شد آفتاب هنوز از لای شاخه ها و درز بازارچه ،چاک خیابان سرمیکشید. یوسف راست رفت به سمت کرسیچه،به هنگام نشستن فریاد زد: دایی سلام! از داخل مغازه صدا آمد: سلام، دیروز کجا فرارکردی،نایستادی بشنوی چی میگم؟! یوسف بلند شد داخل مغازه رفت،آقا شکرالله پشت پاچال بود. درپشت او دیوار پر بود از مجری های عطاری. یوسف گفت: دایی ببخش!عجله داشتم. آقا شکرالله : خیر باشه !عروسی ات برسرت مانده بود؟ یوسف: رفتم به یکی روبزنم؛ هزار بدهد سرماه دوهزار بگیرد تا من این اسب را بخرم. آقاشکرالله: ها...تو پس هنوز فکراین اسب را از سرت بیرون نکرده ای؟ یوسف: نه دایی!تو منو میشناسی تااسب را به دست نیاورم نمیتوانم بخوابم. آقا شکرالله : حالا به جایی هم رسیدی؟یوسف: بله دایی.آقاشکرالله: یوسف!نگاه کن به من! یوسف احترام آقا شکرالله را زیاد نگه میداشت،وقتی دروغ میگفت نمیتوانست بخوبی به چشمان او نگاه کند،سر پائین میانداخت.اما آقاشکرالله دست اورا خوانده بود به همین جهت گفت: یوسف باخ منه ! یوسف ناگزیر سر برداشت اما نتوانست چشم در چشم او بدوزد روبه سمت دیگر کرد.

آقا شکرالله گفت: چه کسی پولش را به آتش اندخته است؟یوسف: دایی از تو نمیتوانم پنهان کنم،قرار شد پول نزول کنم.آقا شکرالله : چه کسی ضامنت شد؟ یوسف :دا یی هنوز که نگرفته ام قرار شد اگه امروز معامله ام شد پول را او برساند اسب هم وثیقه اش باشد،آها.....جیران من آمد ،یوسف خودش را از مغازه بیرون انداخت. آقا شکرالله از پشت شیسه دید ؛بیک زاده روی رخش،چکمه به پا ، سرداری به بر، درگه اریب بر سر،آرام از بازار پائین میآمد. با خودش گفت:عجب اسبیه !یوسف حق دارد،این حوان نو رسیده حریف این رند کهنه کار نخواهد شد. یوسف روی کرسیچه نشست با چشمهایش میخواست اسب را ببلعد!وقتی بیک زاده رسید به دهانه ی کاروانسرا،یوسف از جایش بلند شد زیر سینه ی اسب ایستاد سپس گفت:بیک!اجازه بده امتحان کنم! بیک دهنه را کشید،اسب ایستاد ،فرو فر کرد،دهنه را جوید. بیک گفت:امتحان میکنی یانقد میخری؟ یوسف : نقد میخرم . بیک زاده: هزار کمتر نمیشه،نقد! یوسف :نقد!بیک!قدمت را بگذار روی چشم یک دقیقه اینجا بنشین! کرسیچه را نشان داد،دستمال ابریشمی اش را در آورد و روی آن پهن کرد. بیک زاده سنگین از روی اسب پائین آمد اشلاقش به دست بود. یوسف دستمال صاف کرد : بفرما بیک بفرما! دوری بزنم میآیم خدمتت،آهای قهوه چی!قلیان بیار خدمت بیک!کسبه جلوی مغازه هایشان در آمده بودند. دلال ها از کاروانسرا بیرون آمده بودند. تمام چشمها به اسب و صاحبش و یوسف بود.


 
 

 

 

Links

بانک اطلاعاتی بجنوردی‌ها

Recent

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (7)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (6)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (5)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (4)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (3)
« آت مینن کئ دئ» / اسب مال سوار است (2)
آت مینن کئ دئ (اولکی پای)/ اسب مال سوار است (1)
ایریمنگ سئزلره / خانم سوسن قاسم آبادی
بی اخلاقی در سایت اترک نیوز ( خراسان شمالی)
بجنورد و بهار / زنده یاد دکتر ناویافر (تصویری)

Archives

2015
2015
2015
2014
2014
2014
2014
2014
2013
2013
2013
2013
2013
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2011
2011
2011
2011
2011
2010
2010
2010
2009
2009
2009
2009
2009
2008
2008
2008
2008
2008
2007
2007
2007
2007
2007
2006
2006
2006
2006
2006
2006

Logo


 

 

هرگونه برداشت از مطالب يا تصاوير اين وب‌لاگ بدون ذکر نام و آدرس ماخذ ممنوع است.
 
شراره انصاری
 

 

کليه‌ی حقوق اين سايت متعلق به شيندخت‌دات‌کام می‌باشد
 [ای‌ميل به سايت]  [ارسال اين صفحه به دوستان ]  []