شیندخت و بجنورد

خانه         يادداشت‌های روزانه         > بجنورد <         اشعار ترکی         آشپزخانه         فوتوبلاگ

17, 2015 04:24

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (7)

 

دللال له،کاسبله،آقاشکرالله نئنگ دورئنه یئ قئلدئلن: آقا شکرالله!یوسف هایره گئددئ ؟ آقا شکرالله !یوسف روسیه یه قاچدئ؟ آقا شکرالله بو اوقلان؛اسفراینئنگ بیئ نئنگ اوقلئ دئ،یوسفئ توتللن!آقا شکرالله ...آقا شکرالله.... آقا شکرالله ال سئلکدئ : من هاردن بیلیم ایستیه نم ائدسئن ایه بیلئدئم مینئنده نمه با که ایلیئنئ توتردئم!سوره گئردئ دیکانه. بیرئ دئدئ عجب ایشی ائددئ بو یوسف؟ ارغه هئچکئمه هئشدمه دئمدئ،توتللن داغ چکللن!اوبیرئ دئدئ: موشگل،قزاق له رئنگ الئن نن قورتئن سئن! گین باتودئ،قرنقئلئق ایششئقلئ قئنگ ایچئنه یول آچودئ. کاسبله چراغله رئ؛توری،لمپا، فانوس یاخودئلن،مؤمن له مسجد له طرفئنه یوله دیشو دئلن .میسگر له ،کفاشله ال ایشدن چکودئلن،بیرشمال چپ طرفدن گلدئ،درخت له رئنگ بلک له رئنئنگ بللک بللکئ بلند اولدئ. حمام نورئنگ خندقئ نن پوخ و سیماقئنگ ایسسئنئ گتئردئ،دود آسمانئ توددئ،حیوانئنگ خوشگه سئنئنگ یاخماقئن نن خبر بئردئ. سبا آخشم سبزه میدانده بیردن بو سئزآقزله ره دیشدئ: خبر گتئرئددئللن یوسف مرزدن گئچئددئ.

غوجه کئششی بویره کئ یئ تئشدئ چوپو قئنه نئچه مککم پوک ووردئ،ائلن اوتئ چوپوقئنگ آقزئنده دیرلتدئ،سوره دودئنئ آقزدن و بئرن نن دیزه بئردئ. من اونئنگ آبی گئزله رئنده بیر شیطانلئق گئردئم،سوره سورئشدئم: یوسف نم اولدئ؟روسیه ده قالدئ؟الآن اونده دئ؟ غوجه منه باخدئ اووخد دئدئ: یو،وخدی روسیه بولشیویکی اولدئ یوسفم عشق آباد دن بوژنورده گلدئ. من ذوقئن نن دئدئم: الآن مونده دئ؟! دئدئ: هه! دئدئم : قزاق له اونئ توتمدئلن؟ دئدئ: وخدی گلدئ بویره،حکومت عوض اولودئ،سردارئ اعدام ائدو دئلن، رضاشاه تخت ده اوتورودئ،قزاق وقزاق باشئ دن ،فراش و فراش باشئ دن هیچ نشان قالمودئ،نه بی قالودئ نه بی زاده،ایت ایه سئنئ تانئ مسدئ. من دئدئم: پس یوسفئ توت مدئلن؟ دئدئ : یو! دئدئم : آقا آتئ نن گلودئ؟ دئدئ: یو ! دئدئم : پس آتئ نم ائدودئ؟ دئدئ: جانئ نئ انقلابی اورئس له ردن آتئنگ قیمتئنه ساتن آلودئ یو قاچودئ گلودئ بویانه. من دئدئم: بیلینگ ایندئ هارده دئ؟دیرئ دئ؟ ائلئ دئ؟ دئدئ: دیرئ دئ اما ائلئ نن چوخ فرقئ یوخدئ. من کیچی یئدئم،گئزئم ده ایندئ یوسف بیر پهلوانئ دئ که باشه رودئ بیر قیمتلئ آتئ بیر بی زاده نئنگ الئن نن قا چئرتسئن،فراشله قزاق له رئنگ الئن نن قاچسئن مرزدن گئچسئن، شوجته ایستیردئم بئله بیر آدمئ گئریم،اویئ دئ که دئدئم: اولیه منئ اونئنگ یانئنه ائرتنگ؟ غوجه کئششئ قاه قاه گیلدئ،دود آقزو بئرنئن نن چئخدئ،سوره ائکسئرمه یه دیشدئ،یاش گئزله رئنه اوتئردئ،یئرئن نن توردئ،زحمتئ نن ایاق ایستئنده دوردئ یو منه دئدئ: چاقا! شو کورسئچه که ایستئنده اوتئرئددنگ،شو دئ کئ یوسف همیشه ایستئنده اوتئرردئ. من توردئم،کئینه،چرب و قره کورسئچه یه باخدئم بئله دئ کئ یوسفئ گئریم. وخدی باش گئتردئم غوجه کئششئ ایراق اولودئ .

قئچ له رئ بیرئ مشرئقه او بیرئ سئ مغربه گئدردئ. ،قددئ ایئلودئ،تممان اینئنده دورمسدئ،تنه سئ ایاق له رئ نئنگ ایستئنده اوینیردئ،گئددئ قوه چئ له رئنگ کوچه سئنه گئردئ،حممام نورئنگ ایلبئن نن گئچدئ،ترکمن ملله یه گئردئ یو ایتدئ. بابا شکرالله دیکانئن نن چئخدئ، اویم قه ررو دئ،بوی ایودئ،سققال آقارتودئ، تیتئرن سه سسئ نن دئدئ: اقول! یوسف هایره گئددئ؟ من دئدئم: یوسف؟! او دئدئ: بو غوجه کئششئ که بورده اوتئرودئ؟ من آقزئ آچچئق قوه چی له رئنگ کوچه سئنه باخدئم و دئدئم: گئددئ ترکمن ملله یه. بابا شکرالله اوتئردئ شو کورسئچه نئنگ ایستئنده کئ نئچه دیقه مونن ایلی یوسف اوتئرودئ،سوره منئنگ ال له رئمئ ائز پورمیج ال له رئنده توددئ یو دئدئ: سنئ چئن بی زاده و آق آتئنئنگ قصه سئنئ دئدئ؟ من دئدئم: بله، سئز هاردن بیلیه نگئز؟ دئدئ: خاب ،یککه سنئ چئن دئمددئ. دئدئم: میه بو شو یوسف ده یی؟ بابا شکرالله گیلدئ یو دئدئ: یو ! یو یو ! او یوسف ده یی، بو بیر بدبخت شیره کش دئ کئ جوانلئقئنئ بای بئرئددئ. سوره منئنگ ایزئمئ ائککئ الئنئنگ اورته سئنده توددئ یو گئزیومدئ یو دئدئ: سنم مونئ باشئنگ نن چئخارت کئ بو،او یوسف دئ! او یوسف کئ شیره کش دیلئدئ،یو یو اویوسف ده یی؟ هه؟ من باش ترپه ددئم و دئدئم: هه ،بو ،او یوسف ده یی! آخشم اولودئ،بابا شکرالله بیر آدامسئ مسدگی منه بئردئ یو دئدئ: هنئز گئجه اولمددئ گئد ائوه.آخشم قرنقئ لئقدن قاچردئ،اذان کوچه خیابانده چاقئرردئ،کفاش له موشته له رئ،میسگرله چکش له رئ یئرده قویودئلن،کاسئبله تام دیکان ایلیئنده وضو توتردئلن. بازار چه دن کئ چئخدئم فلکه یئ دئ یو داشلئ کوچه نئنگ یئرئنده بیرگئنگ خیابان،او طرفه یول چکدئم. هنئز یوسف و آق آتئنگ فکرئ باشئمده یئدئ.


دلال ها ،کاسبها،گرد آقا شکرالله جمع شدند: آقا شکرالله!یوسف کجا رفت؟ آقا شکرالله!یوسف به روسیه فرار کرد؟ آقا شکرالله این پسر ،پسربیک اسفراین است یوسف را خواهند گرفت!آقا شکرالله ....آقا شکرالله.... آقا شکرالله دست تکان داد: من از کجا بدانم میخواهد چکار کند؟ اگه میدانستم در مغزش چه میگذرد که جلو گیرش میشدم!سپس وارد مغازه شد. یکی گفت: عجب کاری این یوسف کرد! رند حقه باز به هیچکس هیچی نگفت،خواهند گرفت داغ خواهند کشید! آن یکی گفت: مشگل از دست قزاق ها رهایی یابد. آفتاب فرو نشسته بود،تاریکی به درون روشنائی راه گشوده بود.کسبه چراغها را ؛توری ،لامپا،فانوس روشن کرده بودند. مؤمنان بسوی مسجد ها راه افتاده بودند.مسگر ها کفاشها دست از کار کشیده بودند.بادی از سمت چپ وزید.صدای بلک بلک برگ درختان بلند شد،از خندق حمام نوربوی مدفوع و ادرار آورد،دود آسمان را فرا گرفته بود و خبر از سوزاندن تپاله ی حیوانی میداد. فردا غروب در سبزه میدان ناگهان حرفی در افواه افتاد:خبر آورده اند ؛یوسف از مرزگذشته است.

پیرمرد به اینجا که رسید چند پک محکم به چپقش زد،آتش مرده را برسر چپق زنده کرد،سپس دودش را از دهان و بینی بیرون داد. من دردیدگان آبی او نوعی شیطانی دیدم،سپس پرسیدم: یوسف چه شد؟ درروسیه ماند؟ حالا آنجاست؟ پیر به من نگاه کرد آنوقت گفت: نه ،وقتی روسیه بلشویکی شد یوسفم از عشق آباد به بجنورد آمد. من با ذوق گفتم:الان اینجاست؟! گفت: بله. گفتم: قزاق ها اونا نگرفتن؟ گفت: وقتی اینجا آمد حکومت تغییر کرده بود،سردار اعدام شده بود،رضا شاه بر تخت نشسته بود،از قزاق و قزاق باشی،فراش و فراش باشی هیچ نشانی نمانده بود،نه بیک مانده بودو نه بیک زاده،سگ صاحبش را نمی شناخت. من گفتم:پس یوسف را نگرفتند؟ گفت: نه. گفتم : بااسب سفید آمده بود؟ گفت: نه . گفتم: پس اسب را چه کرده بود؟ گفت: جانش را از روسهای انقلابی به قیمت اسب خریده بودو فرارکرده بودآمده بود اینطرف. من گفتم: میدانی حالا کجاست؟ زنده است ؟ مرده است؟ گفت: زنده است اما با مرده تفاوتی ندارد. من کوچک بودم ،حالا یوسف در چشمم یک قهرمان بود که توانسته بود یک اسب گرانبها را از دست یک بیک زاده فراری دهد ،از دست فراشها و قزاق ها فرارکند و از مرز بگذرد،به همین جهت میخواستم چنین آدمی را ببینم ،این بود که گفتم: میشه منو پیش او ببری؟ پیرمرد قاه قاه خندید،دود از دهان و بینی اش درآمد سپس به سرفه افتاد،اشگ در دیدگانش نشست،از جایش بلند شد ،بزحمت روی دو پایش ایستاد به من گفت: بچه ! همین کرسیچه که رویش نشسته ای همانست که یوسف همیشه رویش می نشست. من برخاستم به کرسیچه ی کهنه و چرب و سیاه نگاه کردم چنانکه گویی یوسف رامی بینم. وقتی سربرداشتم پیرمرد دور شده بود.
لنگهایش یکی به مشرق ،اون دیگری به مغرب میرفت. قامت خم کرده بود، شلوار در برش نمی ایستاد،تنه اش روی پاهایش بازی میکرد.رفت وارد کوچه ی قهوه چی ها شد، از مقابل حممام نور گذشت،وارد محله ی ترکمن ها شد و گم شد. بابا شکرالله از مغازه اش بیرون آمد،اوهم پیرشده بود،قامت خم کرده بود،ریش سفید کرده بود،باصدای لرزان گفت: پسر!یوسف کجا رفت؟ من گفتم : یوسف؟! او گفت: این پیر مرد که اینجا نشسته بود؟ من با دهان باز به کوچه ی قهوه چی ها نگاه کردم و گفتم: رفت به محله ی ترکمن ها. بابا شکرالله نشست روی همان کرسیچه یی که چند دقیقه پیش از این یوسف نشسته بود،سپس دستهای کوچک مرا در دستهای چروکیده ی خود گرفت و گفت: برای تو قصه ی بیک زاده و اسب سفیدش را گفت؟ من گفتم: بله ،شما از کجا میدانید؟ گفت: خوب تنها برای تو نگفته. گفتم: مگه این ،همان یوسف نیست؟ بابا شکرالله خندیدو گفت: نه! نه نه اون یوسف نیست،این،بدبختی شیرکش است که جوانی اش را باخته است! سپس صورت مرا میان دو دستش گرفت و چشم بست و گفت: تو هم اینرا از سرت بیرون کن که این ،آن یوسف است،آن یوسف که شیره کش نبود،نه نه اون یوسف نیست! ها؟ من سر تکان دادم و گفتم:بله،این،اون یوسف نیست! غروب شده بود،بابا شکرالله یک آدامس مسدگی به من داد و گفت: هنوز شب نشده برو خانه. غروب از تاریکی فرار میکرد،اذان در کوچه و خیابان فرا میخواند. کفاشها مشته ها را ،مسگر ها چکش هارا زمین گذاشته بودند. کاسبها همه جلوی مغازه ها وضو میگرفتند. از بازار چه که بیرون آمدم میدان بودو جای کوچه سنگی یک خیابان عریض،راه کشیدم به آنسو،هنوز فکریوسف و اسب سفید در سرم بود. (پایان)


7, 2015 05:30

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (6)

 

یوسف اوسار الئنه توددئ ،ایاق رکابده قویدئ آرام آتئنگ ارخه سئنده اوتئردئ،سوره بوینئنه ال چکدئ ، آرام کفاشله رئنگ بازارچه سئنئنگ طرفنه سوردئ.قوه چی قلیان گتئردئ،بی زاده باش ترپه ددئ که ایستمیه.دللال له باش باشه ثویودئلن پچ پچ ائدردئلن،کاسب لردن بیرئ او بیرئ یه دئدئ:یوسف پول هاردن گه تئرئددئ؟ بیرئ دئدئ لابود آقا شکرالله بئرئددئ! دللال لردن بیرئ دیل آستئنده دئدئ: باشئنده نمه گئچیه؟ او بیرئ سئ دئدئ خودای لئقئ بو آت بیرمینن یوسف کمئن ایستیه یو کئ بو تازه تورن جوان.هرکئم بیرزادی دیردئ. یوسف بازارچه دن چپ قوله سوردئ،بازارئنگ راسته سئن نن گئچدئ،بالاخانه دن گئچدئ،میسگرله رئنگ دیکانئ نئنگ ایله یئن نن گئچدئ یئ تئشدئ جاجرمی نئنگ حمامئنه،چپ قوله سوردئ،بازارئنگ یوخارکئ راسته سئنه که یئ تئشدئ آت ایزئنی ائددئ منظر طرفه،دهنه نئ چکدئ،آت ائککئ ایاقئنگ ایستئنده دوردئ،شیهه چکدئ بئله کئ دویودی یوسف ایستیه نم ائدسئن ایه سئن نن کئمی ایستیردئ. بی زاده یئرئ نن توردئ،قئچئردئ : ائششی !نم ائدینگ؟! یوسف بلند قئچئردئ: بی!آت مینن کئ دئ!سوره ایاق قئسدئ دهنه نئ براخدئ،آت اوخ کمئن که کمانئنگ چلله سئن نن قورتئنسئن یئرئن نن سئچردئ.بیزاده ،دللال له،کاسب له ائزله رئنئ بازارئنگ آقزئنه یئ تئردئلن،آت و یوسف مسجد جامع دن گئچدئلن،گئزیوماقه توپئنگ ایاقئنه یئ تئشدئلن،کیچی کیچی راق اولدئلن سوره منظرئنگ دالئ سئنه شئوه لن دئلن و ایت دئلن.

کاسبله دللال له آقز له رئ آچچئق قالودئ،بی زاده رنگ ایزئن نن قاچودئ،حیران ایز ائددئ خلقه دئدئ: قه یئ تیه؟ تام باش ترپددئلن،کاسبله گئردئلن دیکان له ره،دللال له قه یئتدئلن کروانسریه.بئ چاره بی زاده سورئشدئ: گری نم ائدیم؟ بیرئ دئدئ : بی!گئد آقا شکرالله دن سورئش،او یوسفئ یاخشئ تانیه! آقا شکرالله قشقرئقدن دیزه چخودئ،بی اونه قارشئ گئددئ.آقا شکرالله دللال لردن بیریه اشاره ائددئ بیر زاد دئدئ.وخدی بی زاده آقا شکرالله یه یئ تئشدئ ،دللالم ائککئ کهر آتئ نن کروانسره دن دیزه چئخدئ. آقاشکرالله بی زاده یه دئدئ: من نن ائشئتینگ اوقولجان مین آته گئد قزاق باشئ یه خبر بئ،سوره ایز ائددئ دللاله دئدئ : عبدالله! متل اولمئنگ،بوجوان به یئ ائرت داشلئ کوچه ده قزاق باشئ نئنگ ائوئنه،تئز اولئنگ وخد گئچمه سئن! بی زاده نئنگ تام غرورئ سوو اولودئ،گئزئ یاشه اوتئرودئ،بیر قوزئ کمئن ساللانن قولاقئن نن،سئز قولاق آسن آته میندئ،عبدالله ایلی دن اویم دالئ دن گئددئلن داشلئ کوچه طرفه. آقاشکرالله باشئنئ ترپددئ یودیل آستئنده دئدئ:خودای سنئ لعنت ائدسئن یوسف!

یوسف افسار به دست گرفت ،پای در رکاب گذاشت،آرام بر گرده ی اسب نشست،سپس به گردنش دست کشید،آرام به سمت بازارچه ی کفاشها راند. قهوه چی قلیان آورد،بیک زاده سرتکان داد که نمی خواهد. دلال ها سر به سر گذاشته بودند وپچ پچ میکردند، از کسبه یکی به دیگری گفت: یوسف پول از کجا آورده است؟ یکی گفت: لابد آقاشکرالله داده است! از دلال ها یکی زیرزبان گفت:چه در سرش میگذرد؟ آن یکی گفت:خدائیش این اسب یک سوار مثل یوسف میخواهد نه این جوان تازه رس! هرکس چیزی میگفت.یوسف از بازارچه به سمت چپ راند از راسته ی بازار گذشت،از بالا خانه گذشت، از جلوی مغازه ی مسگر ها گذشت رسید به حمام جاجرمی،به سمت چپ راند،به راسته ی بالای بازار که رسید روی اسب را به طرف منظرکرد،دهنه را کشید،اسب روی دوپا ایستاد،شیهه کشید چنانکه گویی دریافته بود یوسف میخواهد چه کند از صاحبش کمک میخواست.بیک زاده از جایش بلند شد فریاد زد:الاغ!چه میکنی؟! یوسف بلند فریاد زد: بیک!اسب مال سوار است! سپس پای فشرد ،دهنه را رها کرد، اسب مانند تیری که ازچله ی کمان دررفته باشد از جایش پرید.بیک زاده ،دلال ها ،کسبه،خودشان را به دهانه ی بازار رساندند.اسب و یوسف از مسجد جامع گذشتند،به چشم بستنی به پای توپ رسیدند،کوچک و کوچک تر شدند سپس به پشت منظر سرازیر شدند و گم شدند.

کسبه ،دلال ها دهانهایشان باز مانده بود،بیک زاده رنگ از رخسارش پریده بود.حیران روکرد به مردم و گفت:برمیگرده؟! همه سرتکان دادند،کسبه وارد مغازه ها شدند،دلال هابه کاروانسرا برگشتند. بیچاره بیک زاه پرسید: باید چه کنم ؟ یکی گفت: بیک! برو از آقا شکرالله بپرس او یوسف راخوب میشناسد! آقا شکرالله از سرو صدا بیرو آمده بود. بیک رودررویش رفت.آقاشکرالله به یکی از دلال ها اشاره کرد و چیزی گفت. وقتی بیک زاده به آقا شکرالله رسید ،دلال هم با دو اسب کهر از کاروانسرا بیرون آمد. آقاشکرالله به بیک زاده گفت:ازمن میشنوی سوار اسب شو برو به قزاق باشی خبر بده!سپس روکردبه دلال و گفت:عبدالله!معطل نشین!این بیک جوان را ببر در کوچه سنگی به خانه ی قزاق باشی،زود باشین وقت نگذره! تمام غرور بیک زاده آب شده بود،چشمش به اشگ نشسته بود،مانند بره ای با گوشهای آویخته ،حرف شنوسوار اسب شد. عبدالله از پیش، اوهم از پس رفتند به سمت کوچه سنگی.آقا شکرالله سرش را تکان داد و زیرزبان گفت: خدا تورا لعنت کند یوسف!


5, 2015 12:30

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (5)

 

یوسف یوله دیشدئ. آقا شکرالله هرنمه چاقئردئ قولاق آسمه دئ یو گئددئ،کفاشله رئنگ بازار چه سئن نن داشلئ کو چه یه گئردئ یو ایتددئ.
سبا آخشم وخدی یوسف تاپئلدئ گین هنئزجخه له رئنگ لایئ نن و بازار چه نئنگ درزئ نن،خیابانئنگ چاکئن نن باش چکردئ. یوسف راست گئددئ کورسئ چه طرفه،اوتئرنده چئقئردئ: دادو سلام!دیکانئنگ ایچئ نن سه س گلدئ: سلام؛ دوننگ هایره قاشدئنگ،دورمه دئنگ ائشئتنگ نمه دیم؟! یوسف توردئ دیکان ایچئنه گئردئ. آقاشکرالله پاچالئنگ دالئ سئنده یئ دئ. دالئ سئنده دیوار دولئ یئدئ عطارلئقئنگ مجری سئ ننن. یوسف دئدئ : دادو !باغشله تلسودئم. آقا شکرالله :خیر اولسئن!تویئنگ تببنگ ده قالودئ؟یوسف: گئددئم بیرئ یه ایز ووریم؛مئنگ بئرسئن آی باشئنده ائککئ مئنگ آلسئن تامن بو آتئ آلیم. آقا شکرالله: هه... پس سن هنئز بوآتئنگ فکرئنئ باشئنگ نن چئخارتمددئرنگ؟ یوسف: یو دادو!سن که منئ تانینگ تابو آتئ اله گتئرمسم یاته بیلمیم! آقا شکرالله: ایندئ بی یئره یم یئ تئشدئنگ؟ یوسف : هه دادو. آقا شکرالله: یوسف!باخ منه! یوسف آقا شکرالله نئنگ احترامئنئ چوخ ساخلیردئ،وخدی یالان دیردئ باشرمسدئ اونئنگ گئزئنه یاخشئ باخسئن باش آششاقه تاشلیردئ ،اما آقا شکرالله اونئنگ الئنئ اوخودئ شوجته دئدئ ؛یوسف باخ منه! یوسف لابود باش گئتردئ اما باشرمدئ گئز اونئنگ گئزئنه تیک سئن ایزئنئ ائددئ آیرئ طرفه.

آقا شکرالله دئدئ: کئم پولئنئ اوته تاشله ددئ؟ یوسف: دادو سن نن قایم ائده بیلمیم ،قرار اولدئ نوزول ائدیم! آقا شکرالله: کئم ضامئنئنگ اولدئ ؟ یوسف: دادو هنئز که آلمددئرم،قرار اولدئ ایه بوگین ماملم اولدئ پولئنی او یئ تئرسئن،آتم وثیقه سئ اولسئن، اهه.... منئنگ جیرانم گلدئ،یوسف ائزئنئ دیکان نن دیزه تاشله دئ. آقا شکرالله شوشه نئنگ دالئسئ نن گئردئ بی زاده رخشئنگ ایستئنده ،چکمه ایاقئنده،سرداری اینئنده،دورگه بیر طرف لئ باشئنده؛آششاقه بازاردن آرام گلردئ،ائزئ نن دئدئ: عجب آتی دئ!یوسف حق با ،بو تازه تورن جوان بو ارغه یه حریف اولمس ! یوسف اوتئردئ کورسئچه نئنگ ایستئنده ،گئزئ نن آتئ ایستیردئ یوت سئن،وخدی بی زاده یئ تئشدئ کروانسره نئنگ آقزئنه یوسف یئرئ نن توردئ،آتئنگ گئنس آستئنده دوردئ سوره دئدئ: بی! اجازه بئ امتان ائدیم؟ بی دهنه نئ چکدئ،آت دوردئ،فررئلله دئ،دهنه نئ چینه دئ،بی دئدئ: امتان ائدینگ یا ساتن آلینگ؟ یوسف : ساتن آلیم. بی زاده: مئنگ آزراق اولمیه،نقد! یوسف: نقد! بی! قدمنگئ قوی گئز ایستئنده بیردیقه بورده اوتئ! کورسئچه نئ گئرساتدئ،ایپی دستمالئنئ چوخارتدئ ایستئنده سردئ . بی زاده آقئر ات ایستئ نن آششاقه گلدئ ،قمچی سئ الئنده یئ دئ. یوسف دستمال صاف ائددئ: بویئر بی بویئر بیردور ووریم گلیم قوللئقنگه،آی قوه چئ قلیان بئ بیئنگ قوللئقئنه!کاسبله دیکانله رئنئنگ ایلیئنه چخودئلن ،دللال له کروانسره دن دیزه گلودئلن،تام گئزله آته یو ایه سئنه یو یوسفه یئدئ.


یوسف راه افتاد. آقا شکرالله هرچه صداکرد گوش نداد و رفت از بازارچه ی کفاشها وارد کوچه ی سنگی شدو گم شد.
فردا غروب وقتی یوسف پیدایش شد آفتاب هنوز از لای شاخه ها و درز بازارچه ،چاک خیابان سرمیکشید. یوسف راست رفت به سمت کرسیچه،به هنگام نشستن فریاد زد: دایی سلام! از داخل مغازه صدا آمد: سلام، دیروز کجا فرارکردی،نایستادی بشنوی چی میگم؟! یوسف بلند شد داخل مغازه رفت،آقا شکرالله پشت پاچال بود. درپشت او دیوار پر بود از مجری های عطاری. یوسف گفت: دایی ببخش!عجله داشتم. آقا شکرالله : خیر باشه !عروسی ات برسرت مانده بود؟ یوسف: رفتم به یکی روبزنم؛ هزار بدهد سرماه دوهزار بگیرد تا من این اسب را بخرم. آقاشکرالله: ها...تو پس هنوز فکراین اسب را از سرت بیرون نکرده ای؟ یوسف: نه دایی!تو منو میشناسی تااسب را به دست نیاورم نمیتوانم بخوابم. آقا شکرالله : حالا به جایی هم رسیدی؟یوسف: بله دایی.آقاشکرالله: یوسف!نگاه کن به من! یوسف احترام آقا شکرالله را زیاد نگه میداشت،وقتی دروغ میگفت نمیتوانست بخوبی به چشمان او نگاه کند،سر پائین میانداخت.اما آقاشکرالله دست اورا خوانده بود به همین جهت گفت: یوسف باخ منه ! یوسف ناگزیر سر برداشت اما نتوانست چشم در چشم او بدوزد روبه سمت دیگر کرد.

آقا شکرالله گفت: چه کسی پولش را به آتش اندخته است؟یوسف: دایی از تو نمیتوانم پنهان کنم،قرار شد پول نزول کنم.آقا شکرالله : چه کسی ضامنت شد؟ یوسف :دا یی هنوز که نگرفته ام قرار شد اگه امروز معامله ام شد پول را او برساند اسب هم وثیقه اش باشد،آها.....جیران من آمد ،یوسف خودش را از مغازه بیرون انداخت. آقا شکرالله از پشت شیسه دید ؛بیک زاده روی رخش،چکمه به پا ، سرداری به بر، درگه اریب بر سر،آرام از بازار پائین میآمد. با خودش گفت:عجب اسبیه !یوسف حق دارد،این حوان نو رسیده حریف این رند کهنه کار نخواهد شد. یوسف روی کرسیچه نشست با چشمهایش میخواست اسب را ببلعد!وقتی بیک زاده رسید به دهانه ی کاروانسرا،یوسف از جایش بلند شد زیر سینه ی اسب ایستاد سپس گفت:بیک!اجازه بده امتحان کنم! بیک دهنه را کشید،اسب ایستاد ،فرو فر کرد،دهنه را جوید. بیک گفت:امتحان میکنی یانقد میخری؟ یوسف : نقد میخرم . بیک زاده: هزار کمتر نمیشه،نقد! یوسف :نقد!بیک!قدمت را بگذار روی چشم یک دقیقه اینجا بنشین! کرسیچه را نشان داد،دستمال ابریشمی اش را در آورد و روی آن پهن کرد. بیک زاده سنگین از روی اسب پائین آمد اشلاقش به دست بود. یوسف دستمال صاف کرد : بفرما بیک بفرما! دوری بزنم میآیم خدمتت،آهای قهوه چی!قلیان بیار خدمت بیک!کسبه جلوی مغازه هایشان در آمده بودند. دلال ها از کاروانسرا بیرون آمده بودند. تمام چشمها به اسب و صاحبش و یوسف بود.


 
 

 

 

Links

بانک اطلاعاتی بجنوردی‌ها

Recent

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (7)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (6)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (5)

Archives

2016
2015
2015
2015
2014
2014
2014
2014
2014
2013
2013
2013
2013
2013
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2011
2011
2011
2011
2011
2010
2010
2010
2009
2009
2009
2009
2009
2008
2008
2008
2008
2008
2007
2007
2007
2007
2007
2006
2006
2006
2006
2006
2006

Logo


 

 

هرگونه برداشت از مطالب يا تصاوير اين وب‌لاگ بدون ذکر نام و آدرس ماخذ ممنوع است.
 
شراره انصاری
 

 

کليه‌ی حقوق اين سايت متعلق به شيندخت‌دات‌کام می‌باشد
 [ای‌ميل به سايت]  [ارسال اين صفحه به دوستان ]  []