شیندخت و بجنورد

خانه         يادداشت‌های روزانه         > بجنورد <         اشعار ترکی         آشپزخانه         فوتوبلاگ

31, 2015 03:10

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (4)

 

حاجی غش غش گیلدئ یو دئدئ: یوسف!تام قره گئز مراله عاشئق اولیللن سن بو آته عاشئق اولئددنگ؟! منده کئ بئله بیر پول یوخدئ آیرئ بیرئ یه یم ایز وورمه! یوسف : نمی چئن ؟ حاجی: آخه اوقولجان! سنده یئددئ آسمانده بیر اولدوز یوخدئ !نه اعتباره بئله بیر پولئ سنه بئرسئلن ؟وثیقنگ با؟ تجارتخانگ با؟ ائو ایشی یئنگ با؟! گئددئنگ و او طرفدن قیئتمدئنگ،گری بئ چاره که سنه قرض بئرئددئ نم ائدسئن؟! یوسف باش آششاقه تاشله دئ یو دئدئ: راس دینگ حاجی،گری بیر آیرئ فکر ائدیم . سوره یوله دیشدئ گئددئ آقا شکرالله قومئ نئنگ عطار لئقئنئنگ ایلیئنده کورسئچه نئنگ ایستنده اوتردئ و فکره باتددئ. آقا شکرالله گئردئ یو باشئنئ ترپه ددئ یو دیل آستنده دئدئ: ملوم ده یی بو ارغه نئنگ باشئنده نمه گئچیه؟! آخشم یوسف گنم گلدئ و کورسئچه نئنگ ایستئنده اوتئردئ،تام بیلردئلن که یوسف بی زاده نئنگ آتئنئنگ فکرئنده دئ،بیلردئلن که او ایشئنگ کئششئ سئ دئ،یوکئ سئزئنگ ،ایشئ یم فقط آتئنگ دلال لئقئ دئ. وخدی بیر آتئ گتئرردئلن فیمت قوی سئلن،یئرئنن تورردئ،آتئنگ دورئنه تو لنردئ،ایاق له رئنه ،گئنسئنه،بودله رئنه،قورقه له رئنه ال چکردئ،مینردئ بیردور میدانئ وورردئ سوره گلردئ کروانسره نئنگ ایچئنده دیشردئ یو دیردئ: اللئ تئمن یا قرخ تئمن! آلن و ساتن اونئنگ سئزئنئ قبول ائدردئلن سوره دللال لئقئنئ بئرردئلن؛ بئش تمن،آلتئ تمن....

بی زاده تاپئلدئ،او وخدئ دئ که یوسف باش گتردئ بیر عاشئق کمئن آته گئزتیکدئ یودیل آستنده دئدئ: ماشالله! آیه دیه چئخمه کئ من بارم،نه نرم ایاق گئتریه ،نه یاخشئ بئلئنئ تو بئریه،ایاق له بلند، بوین کمان ، ایز مرال کمئن قه شنگ! واخ بو آت منئنگ الئمه ایش بئرر! بیرئ چاغئردئ :یوسف! یوسف! باخمدئ ،آت اونئ جادو ائدودئ،دئدئ : نمه دینگ دادو؟ آقا شکرالله دئدئ: دلئ اولئددنگ؟! بو آت دئ!بئله اونه باخینگ که بیرتازه یئ تئشن خوشگل قئزه؟ یوسف شوجئر کئ گئزئ نن آتئ رد وورردئ دئدئ: دادو جان! بو آتئنگ ایستئنده او تئرنگ،سرداری گیینگ،قره کول باشئنگده ایرئ قوینگ هر قئز گئرسئن ایریی سوو اولیه،باشرینگ ترکئنگده اوتر تنگ و قاچئرنگ.بی زاده آتئ نن بیردور کروانسره نئ ووردئ یو سوره چئخدئ گئددئ. آقا شکرالله باشئنی ترپددئ یو دیکانه گئردئ. مشته نئنگ سه سسئ کفاشله رئنگ بازارچه سئ نن گلردئ سوره میسگرله رئنگ دنگ و دونکئنده ایتردئ. حمام جاجرمی دن آدمله بغچه قوجاق له رئنده ،آق و یووئقلئ یو قرمئزلبو کمئن چئخردئلن. گین وقتی دامله رئنگ باشئ نن ایاق چکدئ درخت له رئنگ چنگئنه یوسف یئرئ نن بیردن توردئ باش دیکانه سالدئ یو دئدئ: دادو من گئددئم. آقا شکرالله دئدئ : هایره ؟ هنئز کئ تئزدئ؟ یوسف : گئدیم بیر ایشئم با. آقا شکرالله دئدئ : بسلامت !یوسف! بو آتئنگ فکرئنئ باشئنگ نن چوخارت!یوسف: دادو بیلیم نم ائدیم بو آتئ من سبایه چان ساتن آلیم.


حاجی غش غش خندید وگفت: یوسف! همه به غزال سیاه چشم عاشق میشن تو به این اسب عاشق شدی؟ در من که همچین پولی نیست به دیگری هم رو نزن! یوسف : برای چه ؟ حاجی: آخه پسر جان! تو درهفت آسمان یک ستاره نداری به چه اعتباری همچین پولی را به تو بدهند؟وثیقه داری؟ تجارتخانه داری؟ خانه و زندگی داری؟ رفتی یو از آنطرف برنگشتی!باید بیچاره که به تو وام داده است چه کند؟! یوسف سر پائین انداخت و گفت: راست میگی حاجی باید فکر دیگه ای بکنم! سپس براه افتاد و رفت جلو عطاری خویشش آقا شکرالله روی کرسیچه نشست و به فکر فرو رفت. آقاشکرالله دیدو سرش را تکان داد و زیر زبان گفت:معلوم نیست در سر این رند چه میگذرد؟! غروب دوباره یوسف آمد ،روی کرسیچه نشست همه میدانستند که یوسف درفکر اسب بیک زاده است،میدانستند که او مردعمل است نه حرف ،کارش هم فقط دلالی اسب است ،وقتی اسبی را برای قیمت گذاری میآوردند از جایش بلند میشد،گرد اسب میچرخید،به پاهایش ، سینه اش ،رانهایش،دنده هایش دست میکشید،سوار میشد دوری در میدان میزد سپس میآمد داخل کاروانسرا پیاده میشد و میگفت: پنجاه تومن یا چهل تومن و فروشنده و خریدار حرف اورا قبول میکردند سپس حق واسطه گری اش را میدادند:پنج تومان ،شش تومان.....


بیک زاده پیدایش شد،آنوقت بود که یوسف سر برداشت مانند یک عاشق به اسب دیده دوخت و زیر زبان گفت: ماشالله! به ماه میگه درنیا که من هستم،چه نرم قدم برمیدارد،چه خوب به کمرش تاب میاندازد،پاها بلند،گردن کمانئ،صورت مانند غزال زیبا!آخ این اسب به دست من کار خواهد داد! کسی صدایش کرد: یوسف! یوسف! یوسف نگاه نکرد اسب اورا جادو کرده بود گفت: چی میگی دایی؟آقا شکرالله گفت: دیوانه شدی ؟این ،اسب است طوری به او نگاه میکنی که دختری تازه رسیده و خوشگل است؟ یوسف همانوطور که با چشم اسب را می پائید گفت: دایی جان! رو این اسب بنشینی،سرداری بپوشی،قره کل برسر کج بگذاری هر دختری ببیند دلش آب می شود میتوانی بر ترکش بنشانی و فراری بدهی. بیک زاده با اسب دوری در کاروانسرا زد و سپس خارج شد و رفت.آبا شکرالله سر تکان دادو داخل مغازه شد. صدای مشته از بازار چه ی کفاشها میآمد سپس در صدای دنگ و دونگ مسگرها گم شد. ازحمام جاجرمی آدمها بغچه دربغل سفید شسته و سرخ مانند چغندر بیرون میآمدند. آقتاب وقتی از فراز بامه پا کشید بر نوک درختها یوسف از جایش ناگهان بلند شد،سر به مغازه فروبردوگفت: دایی من رفتم.آقا شکرالله گفت: کجا؟ هنوز که زوده؟! یوسف: میرم کاری دارم.آقا شکرالله گفت: بسلامت یوسف! فکر این اسب رااز سرت بیرون کن! یوسف: دایی میدانم چه کنم،این اسب را من تا فردا نقد میخرم.


23, 2015 12:30

 

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (3)

 

یوسف آقا شکرالل نئنگ دیکانئنگ ایچدنده: دادو! آقا شکرالله: هه نمه دئ یوسف؟ یوسف : نه جئرکئ مئنگ تمن اله گتئریم؟! آقا شکرالله: چوخ پولدئ! نه می چئن ایستینگ؟! ایستینگ ایشالله خاتن آلنگ؟یوسف:یو دادوخاتن آلماق که بوقاد پول ایسمیه؟ آقاشکرالله:ایستینگ آششاقه باغ یوخاری باغ یا دیرمان آلنگ؟ یوسف:دادو!منئنگ گئزئم بو بی زاده نئنگ آتئنده قالئددئ؟ آقا شکرالله قاه قاه گیلدئ:قرخه یاخئننگ،بئله منه گلدئ که ایستینگ بیرقره گئز آلنگ؟بیلمه دئم ایستینگ بیرآق آت آلنگ!؟ یوسف : دادو نه جئرکئ بوپولئ اله گتئریم؟ آقا شکرالله : میه یول وورنگ!
یوسف او گئجه آقا شکرالله نئنگ دیکانئ نن بئ امید چئخدئ،سلانه سلانه،باش آششاقه یولئنی گنجفه اوینه ماقئنگ مجلسئنه چکدئ،بو اومیده که پول ائرتسئن،اما هرنمه بارئ یئدئی شوله رئ یم بای بئردئ. سبا ائرته قرقه چئنگئنئ پوخئنه وورمودئ اویاندئ،قرنقئ دالان نن چئخدئ بازاره،یارئم سنگی چئری نن بیرکاسه فرنئ یئدئ سوره یوله دیشدئ آرام آرام میدانن سبزه میدانه ،سبزه میدانن چارشنبه بازاره،سروان مله یه تا توپئنگ ایاقئنه گئددئ. منظرئنگ بورجئنئ نگ باشنده ایککی قره وول تفنگ قوین له رئنده کشیک بئرردئلن،بلندلئقده دوردئ،گئزئنئ ایراق داغله رئنگ دالئسئنه تیز ائدئئ،سوره ائزی نن دئدئ:اویانده پول یاتئددئ و من بویانده بئ پولم،ایاقئم یئ تئشسئن ائککی منگئ نن قیئته بیلیم. قزل ساچ دروازه مشد طرفدن چئخودئ اونه گیلردئ،دامله رئنگ ایستئنی و منظرئنگ یارئ سئنی قزل گین توتودئ.
یوسف قیئتدی ائزئ نن دیردئ گیدیم حاج علیشاه یارئم پادشا نئنگ اته یئنه ال ووریم ،مئنگ قرض ائدیم ائککی مئنگ وعده بئریم،سردارم اونئنگ پولدارلئقئنه دیئ،بو پول له گئزئنه گلمیه ایشالله بئرر! اما وخدی حاج علیشانئنگ تجارتخانه سئنه یئ تئشدئ پا کار اونه دئدئ ؛حاجی گئدئددئ تجارته روسیه یه. یوسف گئددئ حاج امان لله نئنگ سوراغنه که تازه گلودئ دیکانه. یوسف:سلام حاجی! حاجی: سلام یوسف ائرته تئرئ نن نمه سنئ بویانه چکئددئ؟ یوسف: مئنگ ایستیم آی باشئنده ائککئ مئنگ بئریم!حاجی: یوسف قره باسئددئ سه نئ؟! منئنگ سرمایم تام بئش ایزدئ اونئ یم قارداشئم نن شریکم،گئد خودای روزئنگی آیرئ یئرده حواله بئرسئن. یوسف گئددئ حاج علی اصغرئنگ بزازلئقئنه سبزه میدانئنگ یوخاری چپ باشئنده: هه یوسف عاشئق اولئددنگ ؟ائرته تئزئ نن خیابانله رئ گزینگ؟ یوسف: هئچ دئمه حاجی عشقئنگ ائوئ یانسئن مئنگ تمنه گیردئ!حاجی: او.......لابد ساچ له رئ قئزئل دن دئ ،گئزله رئ ملواری دن؟ یوسف : یو ،یو حاجی حان نه قئرئل دن دئ نه ملواری دن،اوت دئ جانئمه دیشئددئ،ایلدرئم دئ ایریئمئ چاخئددئ.حاجی: دئ کئمئنگ قئزئ دئ گئدی ائلچئ لئقه ارزان تی کتی! یوسف : ای حاجی جان! ائزئنگی او یوله وورمه ،مئنگ بی بو بی زاده نئنگ آتئنئ آلیم ،آیئنگ باشئنده دکانئنگی توپ توپ پارچه دن دولدئریم.


یوسف داخل مغازه ی آقاشکرالله: دایی! آقاشکرالله:ها یوسف چیه؟ یوسف :چطوری هزار تومان به دست بیارم؟ آقاشکرالله: پول زیادی است! برای چه میخواهی؟ میخوای انشاءالله زن بگیری؟ یوسف : نه دایی زن گرفتن که اینهمه پول نمی خواد؟ آقا شکرالله: میخوای باغ پائین باغ بالا یا آسیا بگیری؟ یوسف: دایی !چشم من دراین اسب بیک زاده مانده است! آقا شکرالله قاه قاه خندید:به چهل نزدیکی چنین به نظرم آمد که میخواهی یک سیاه چشم بگیری ندانستم میخوای یک اسب سفید بگیری! یوسف:دایی این پول را چطوری بدست بیارم؟ آقاشکرالله : مگه راه بزنی! یوسف آنشب از مغازه ی آقا شکرالله ناامید خارج شد،شل وول سرافکنده راهش را به سمت مجلس بازی ورق کشید،به این امید که پول ببرد اما هرچه هم داشت همانهاراهم باخت. فردا صبح هنوز کلاغ نوکش را به فضله اش نزده بود بیدار شد از قرنقئ دالان بیرون شد به بازار،بانیم نان سنگک یک پیاله فرنی را خورد سپس راه افتاد ؛آرام آرام از میدان به سبزه میدان از سبزه میدان به چهارشنبه بازار،ساربان محله تا پای توپ رفت.برفراز برج منظر دو قراول تفنگ بر دوش کشیک میدادند. دربلندی ایستاددیدگانش را ب پس کوههای دور متوجه کرد،سپس با خودش گفت: در آنطرف پول خوابیده است و من در این طرف بی پولم،پایم برسد با دوهزارتومان می توانم برگردم. خورشید موطلائی از سمت دروازه ی مشهد برآمده بود و به او میخندید. فراز بامهاو نیمه ی منظر را گرفته بود.

یوسف برگشت باخودش میگفت:میرم دست به دامن حاج علیشاه نیمه پادشاه میشوم،هزار وام میگیرم دوهزار وعده میدهم،سردارم به پولداری او نیست ،این پولها به چشمش نمی آید انشاء لله خواهد داد! اما وقتی به تجارتخانه ی او رسید پاکار به او گفت:حاجی رفته است به روسیه تجارت. یوسف رفت به سراغ حاج امان الله که تازه به مغازه آمده بود. یوسف : سلام حاجی! حاجی:سلام یوسف!صبح زودچه تورا به اینورا کشیده است؟! یوسف : هزار میخواهم سرماه دوهزار میدهم؟ حاجی:یوسف !کابوس تورا گرفته است؟ سرمایه ی من همه اش پانصده آنراهم با برادرم شریکم برو خدا روزی ات را جای دیگه حوال بدهد! یوسف رفت به بزازی حاجی علی اصغر در چپ بالای سبزه میدان: ها یوسف! عاشق شدی صبح زود خیابانهارا میگردی؟! یوسف: هیچ نگو حاجی خانه ی عشق بسوزه،گیر هزار تومانه!حاجی: او...... لابد موهایش از طلاست و چشم هایش از مروارید؟! یوسف : نه ،نه حاجی جان! نه طلاست نه مروارید،آتش است به جانم افتاده،رعد است دلم را سوزانده!حاجی: بگو دختر کیه بریم خواستگاری ارزان تمام کنیم! یوسف :ای حاجی جان !خودت را به اون راه نزن! هزار بده اسب این بیک زاده را بخرم سرماه مغازه ات را توپ توپ از پارچه پرکنم.


8, 2015 02:15

 

« آت مینن کئ دئ» / اسب مال سوار است (2)

 

گرده سئنده بیر تازه تورن بی زاده اوتورودئ،اینئنده بیر یونگل انگلیسی فاستانی دن سرداری،باشئنده؛ قره قره کولدن درگه،قره سبیل تازه دوداقله رئننگ دالئسئنده،ساغری چکمه ایا قئنده
آستئنده ساری ساغری چرم نن زین ،رنگلی کچه نئنگ ایستنده،آتئنگ یراقله رئ تام نگین لئ،یال له رئ برابر بوینئنده قرخئلودئ،قره کجه یئ آللئنئنگ ایستئنده،آت دئمه بیررخش دئ؛ ال ایاق بلند،گئنس تخت و تلار؛قویرقئ دیگین ده،بوینئ کمان ،ایاق گئترردئ بئله که دینگ طبل چالردئ. گلدئ گلدئ،میننئنگ غروردن باشئ عرش ده،آتئنگ گئزئ فرش ده،تخت و تلار،کاسب له رئنگ گئزئ آچچئق،دلال له رئنگ آقزئ آچچئق،دالان نن گئچدئ کروانسره یه گئردئ. یوسف بئلی باقلئ استکانن چای نعلبکی یه تئ کدئ،قند آقزئنده بیر قولوپ هورت چکدئ اما حواسسئ آته یو مینه نئنه یئ دئ. بی بیردور ووردئ قه یئتدئ،دالان نن چئخدئ،یوسف یئرئنن توردئ آتئنگ ایلیئنئ توددئ،آت هورکئللدئ . یوسف تئز دئدئ: بی! آت ساتلئقدئ؟ بی زاده که درگه کولته سئنئ تاآللئنه اوریب قویودئ،آستئنن،یوخارئ دن دلاله باخدئ یو دئدئ: مئنگ تئمن،آله بیلینگ؟
یوسف بیر سوت چکدئ و دئدئ: چوخ پولدئ؟! بی زاده دئدئ: یولئ آچ گئدیم! و ایاقله رئنی آتئنگ پلله رئنه قئسدئ،یوسف کولته باشئ نن کتردئ و تعظیم ائددئ و یول آچدئ: بویرئنگ!بویرئنگ! بی زاده شو یولدن که گلودئ ،گئددئ. یوسف خیابانه ائزئنی یئ تئردئ و گئزنن اونئ یوله سالدئ و ایریئنده دئدئ: بورخش گری منئنکئ اولسئن. وخدی یوسف فیئتدئ یئرئنه هرکئم اونن بیرزاد سورئشردئ: یوسف نئچه دئدئ؟ یوسف نمولدئ؟ساتمسدئ؟ یوسف !گئزئنگ بو آت ده قالئددئ ها! اما یوسف هئچ دئمه دئمدی. خب گئددئ یو یئرئنده اوتئردئ. قوه چئ بیر بئلئ باقلی استکان ،چای نعلبکی ده الئنه بئردئ و دئدی: یوسف ! بو اسفرایئنئنگ بیئ نئنگ اوقلئ دئ سره ساب اول !سنئنگ لقمه نگ ده یئ؟ یوسف بیر قورت چایه ووردئ ،قند آقزئنده مزه ائددئ و دئدئ: سن سره ساب اول سووئشمه سنگ!استکانله رئنگ سئنر ایزو گئزئنگئ یاره ائدر! قهوه چی: بئزدن دئماق! دئدئ یو گئددئ. آخشم گئدردئ که گئجه نئنگ قوجاقئنده ایت سئن. نه میسگر له رئنگ دیکانئنن نه کفاش له رئنگ بازار چه سئ نن سس گلمسدئ.ترکمن له رئنگ اذانئ تی کنودئ ایندئ شیعه نئنگ اذانئ کوچه خیابان ده چاقئرردئ. کاسبله دیکان ایلیئنده قول چو ممورودئلن افدووه نئنگ سووئ نن وضو توتردئلن.

بر پشتش بیک زاده ای نوجوان نشسته بود،یک سرداری از فاستونی انگلیسی سبک به بر داشت. برسرش درگه سیاهی از قره کل داشت.سبیل تازه رسته در پس لبهایش،چکمه از چرم ساغری به پایش
درزیرش از چرم زردساغری زین روی نمد رنگی،تمام یراقهای اسب نگین نشان،یالهایش برابر روی گردن تراشیده شده بود،کجک سیاهش ری پیشانی،اسب نگو یک رخش،دست وپا بلند،سینه ستبر،دمش گره خورده،گردن کمانی،پا ورمی چید چنانکه گویی طبل می نواخت. آمد ،آمد، سوار سرش از غرور در عرش،دیدگان اسب در فرش،ستبر،چشمهای کسبه گشاد ،دهان دلال ها باز ، از دالان عبور کرد و وارد کاروانسرا شد. یوسف از استکان کمر باریک چای به نعلبکی ریخت،قند در دهان یک جرعه هورت کشید اما حواسش به اسب بودو سوارش. بیک دوری زد و برگشت،از دالان در آمد. یوسف ازجایش برخاست وجلو اسب را گرفت،اسب فروفرئ کرد. یوسف فورن گفت: بیک! اسب فروشیه؟ بیک زاده که کلاه درگه اش را تا پیشانی کج گذاشته بود از زیر آن و از بالا به دلال نگاه کرد و گفت: هزار تومان،می توانی بخری؟

یوسف سوتی کشید و گفت: پول زیادی است؟! بیک زاده گفت: راه را باز کن برم! و پاهایش را به پهلو های است فشرد. یوسف کلاه از سر برگرفت و تعظیم کرد و راه باز کردو گفت: بفرمائین !بفرمائین؟ بیک زاده از همان راهی که آمده بود ،رفت.یوسف خودش را به خیابان رساند و با چشم اورا بدرقه کرد و دردل گفت: این رخش باید مال من باشد. وقتی یوسف برگشت به جایش هرکس از او سئوالی میکرد: یوسف چند گفت؟ یوسف چه شد؟ نمیفروخت؟ یوسف! چشمت دراین اسب مانده است ها! اما یوسف هیچ نگفت. خاموش رفت ودر جایش ننشست. قهوه چی یک استکان کمرباریک چایی در نعلبکی به دستش داد و گفت: یوسف! این پسر بیک اسفراین است مواظب باش! لقمه ی تو نیست؟ یوسف جرعه ای چایی نوشید ،قند دردهان مزه کرد و گفت: تو مواظب باش سر نخوری !استکانهایت خواهن شکست سرورویت رازخمی خواهند کرد! قهوه چی: ازما گفتن ! گفت و رفت. غروب میرفت که درآغوش شب گم شود.نه از مغازه ی مسگرها نه از بازار چه ی کفاش ها صدایی نمیآمد. اذان ترکمنها به پایان رسیده بود حالا اذان شیعه در کوچه خیابان فرامیخواند.کسبه در جلو مغازه آستین بالا زده بودند و با آب آفتابه وضو میگرفتند.


3, 2015 01:30

 

آت مینن کئ دئ (اولکی پای)/ اسب مال سوار است (1)

 

داستان " اسب مال سوار است", خاطره ای قدیمی است که آقای منوچهر نیشابوری به زیبایی آن را به زبان ترکی بجنوردی نوشته اند و همراه ترجمه اش فرستادند تا برای علاقه مندان زبان مادری مان ترکی بجنورد در اینجا بگذارم . با تشکر از آقای منوچهر نیشابوری این داستان را در چند قسمت در سایت می گذارم .

آخشام چاقا،تموزله ،او وخد کئ گین دامله رئنگ باشنده ، درخت له رئنگ چنگئنده،گئدماقئ چئن او ایاق بو ایاق ائدردی،او دورانده کئ حکومتئدی و فراش و قزاق و دیه نی،شهرئ مئزده ،بجنوردئ مئزده ،سبزه میدانده ،کئششئ له؛ جوان ،جایل، قوجه،رسمئ دئ یقئلردئلن دیکانله رئنگ ایلیئنه یا کروانسره له رئنگ ایچئنه،اویان نن و بویان نن دانشردئلن،دلال له رئنگ بازارئ قئززئنردی. سووسه پئلئق لئ یئرله ردن نمئنگ ایسسئ تو رردی و جئوه نئنگ لوش له رئنئنگ ،میسگر له رئنگ دیکانئنگ ایسسئ نن قوشئلردئ. آتئنگ و اششی ئنگ آلماقی وساتماقئ رواجی بارئدی. شهرئ مئزئنگ قوجه له رئ نن بیرئ مه نی چئن تعریف ائدردئ که یوسف آتئنگ دلالئ یئدئ،هر آخشم گلردئ شو کروانسره یه که هنئز سبزه میدانده او دورانن یادگار قالئددی.

دلاله تام کرسئچه لرئنگ،خرند له رئنگ ایستئنده او تئرردئلن و آت و اششی له ره باخردئلن و قیمت قویردئلن. بو یوسف بیر جایل قئش یاقئش گئرن قوردئدئ که بیر ایاقی روسیه ده یئدی بیر ایاق ایرانده و بژنوردده. اورده یول وورردئ یو بورده ساتر دئ،بورده کولته کترردئ و اویره قاچردئ. مرزدن بئله دئ که خله سئنئنگ ائوئنه گئدردئ ،گئچردی و قه یئتردئ. آتئ شو ایراقدن بیر باخماقه تانیردئ؛ ترکمن آتئ دئ،عرب آتئدئ،قوشئق ری و ریشه سئ باردئ،او ایاقی یاره یئ میش،چپ الئ یاخشئ توتمیه......سئزئنئنگ «یو »سئ یوخئدئ ،آخئر کئ قیمتئ همیشه یوسف بئرر دئ: مئنگ ،سگگئز ایز،بئش ایز...یوسف دئدئ مونن چوخه دیمیه،یوسف دیه؛فقط گاریه باقلماق چئن یاخشئدئ. بیرگین بئله بیرگین،یوسف شو بورده،کروانسره نئنگ دمئنده،شو بو آقاشکرالله نئنگ دیکانی نئنگ ایلیئنده اوتو رودئ که اونی نن قومو خیشلئقئ بارئدئ.
قوجه کئششئ چوپوقئ نن بیر نفس دود چکدئ و آقزو برنن بئردئ دیزه او وخد چو پو قئ نئنگ دسته سئ نن اشاره ائددئ سبزه میدانئنگ آششاقه کئ خیابانئ نه و دئدئ : شو طرفدن بیر آق آت تابئلدئ،

به هنگام غروب ،تابستانها، آنزمانی که آفتاب برسر بامها،نوک درختها،برای رفتن این پا و آن پا میکرد، در آندورانی که حکومت بودو فراش و قزاق و دگنک،در شهر ما ،بجنورد ما،در سبزه میدان،مردها؛ جوان، جا افتاده، پیر؛رسم بود که جمع میشدند جلو مغازه ها یا داخل کاروانسرا ها و ازاین طرف و آنطرف صحبت میکردن. بازار دلال ها گرم بود. از زمین های آب پاشی شده بوی نم برمیخاست و با بوی لجن جوی هاو مغازه ی مسگر ها درهم می آمیخت. خریدو فروش اسب و خر رواج داشت. از پیرهای شهرمان یکی برای من تعریف میکردکه : یوسف دلال اسب بود،هرغروب میآمد به همان کاروانسرایی که هنوز در سبزه میدان از آن دوران به یادگار مانده است.

دلالها همه روی کرسیچه ها،خرندها مینشستندو اسب و خر هارا نگاه میکردند و قیمت میگذاشتند. این یوسف یک جا افتاده ،سردو گرم روزگار چشیده گرگی بودکه یک پایش در روسیه بود و یک پایش در ایران و بجنورد. آنجا راه میزدواینجا میفروخت،اینجا کلاه بر میداشت و به آنجا فرار میکرد. از مرز چنان که گویی به خانه ی خاله اش میرود عبور میکرد و برمیگشت. اسب را از همان دور بایک نگاه می شناخت،اسب ترکمن است،اسب عربی است،رگ وریشه ی آمیخته دارد، اون پایش زخم بوده،دست چپش خوب نمیگیرد.....حرفش « نه » نداشت. آخرین قیمت را همیشه یوسف میداد؛هزار، هشتصد، پانصد، یوسف گفته است از این بیشتر نمی ارزد،یوسف میگه؛فقط به درد بستن به گاری میخوره.یکروز چنین روزی یوسف همینجا دم کاروانسرا همین جلومغازه ی آقا شکرالله نشسته بود که با او قوم و خویش داشت.
پیر مرد از چپقش یک نفس دود کشید و از دهان و بینی بیرون داد ،آنوقت با دسته ی چپقش اشاره به پائین خیابان سبزه میدان کرد و گفت: از همان طرف اسب سفیدی پیدایش شد.


 
 

 

 

Links

بانک اطلاعاتی بجنوردی‌ها

Recent

آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (4)
آت مینن کئ دئ / اسب مال سوار است (3)
« آت مینن کئ دئ» / اسب مال سوار است (2)
آت مینن کئ دئ (اولکی پای)/ اسب مال سوار است (1)

Archives

2015
2015
2015
2014
2014
2014
2014
2014
2013
2013
2013
2013
2013
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2012
2011
2011
2011
2011
2011
2010
2010
2010
2009
2009
2009
2009
2009
2008
2008
2008
2008
2008
2007
2007
2007
2007
2007
2006
2006
2006
2006
2006
2006

Logo


 

 

هرگونه برداشت از مطالب يا تصاوير اين وب‌لاگ بدون ذکر نام و آدرس ماخذ ممنوع است.
 
شراره انصاری
 

 

کليه‌ی حقوق اين سايت متعلق به شيندخت‌دات‌کام می‌باشد
 [ای‌ميل به سايت]  [ارسال اين صفحه به دوستان ]  []